Mari weet het allemaal niet zo goed meer

Nietsbegrijpend stond ik in een grootwarenhuis in Azië naar de talrijke soorten sheet masks te staren. Welke zou ik nemen? Moet ik er gewoonweg maar een paar grabbelen? Wat als ze voor de vette huid zijn? Heb ik dit eigenlijk wel nodig? Misschien kan ik beter een goede BB cream kopen? Is deze niet te grijs voor mijn huid? Heb ik dit eigenlijk wel nodig? Heb ik al niet genoeg producten van mezelf mee naar een ander continent gesleurd? Ik bedacht dat ik het geld liever besteedde aan een goede maaltijd en verliet de winkel met lege handen.

Ik liep winkels van Missha en Etude House voorbij en spendeerde geld aan heerlijk eten, toegangskaartjes voor musea, tuinen en tempels. Het is hier stil geweest, maar ik heb genoten. (En ik had geen behoefte om die momenten met het internet te delen.)

Wachtend op mijn vlucht terug naar huis, struinde ik wat rond in de tax free shops op de luchthaven. Ik heb genoeg haul videos en shoplogs gekeken in mijn leven om te weten dat dit zowat het walhalla is voor elke zichzelf respecterende shopper en er was genoeg drukte in de winkels om dit te beamen.
Ik stond erbij en ik keek ernaar. Niet dat ik geld tekort had. Integendeel zelfs, ik had op mijn laatste dag een balans gemaakt van wat ik allemaal had uitgegeven en dit was beduidend minder dan het bedrag dat ik had ingepland. “Woohoo, nu kan ik mezelf nog belonen met cadeautjes!” was het eerste dat door mijn hoofd ging. Direct erna besefte ik dat deze hele reis op zich al genoeg een beloning was. En een beloning voor wat eigenlijk? Een geprivilegieerd leven?

Mijn gedachtengang, niet enkel een party pooper voor beauty bloggers, maar ook voor mezelf. Zo ben ik. Werkt geweldig. #aanstekelijk

Het punt was dat ik echt een beetje een onbehaaglijk gevoel begon te krijgen omdat ik geen behoefte had om iets te kopen. Wat was er mis met mij?
Niks natuurlijk. We weten allemaal dat ik flawless ben en dat het die verdomde beautybloggers zijn. Nee, serieus, hoewel de dagelijkse blootstelling aan hun overconsumptie er ongetwijfeld wel wat mee te maken had, lag het probleem waarschijnlijk gewoon bij mezelf. Misschien hield ik gewoon niet zoveel van cosmetica als ik altijd had gedacht? Of misschien had ik het punt in mijn leven bereikt waarbij het mij allemaal niet zoveel meer kan schelen? Ik had zonet de voor jongeren praktisch obligatoire trip naar Azië gemaakt. Misschien was ik echt wel het cliché dat daarvan terugkomt met een nieuwe, wereldverbeterende blik op het leven?

Terug thuis stonden er honderden blogposts op mij te wachten, maar er waren er maar bitter weinig die mij interessant leken. Mark all as read.

Beautyblogs waren oorspronkelijk een verfrissing in vergelijking met magazines. Reviews waren vaak meer uitgebreid dan in magazines en je kreeg een blik op de producten die door echte mensen gekocht en gebruikt werden, in tegenstelling tot de laatste nieuwe en vaak dure producten die journalisten door bedrijven gepresenteerd werden. Nu zijn blogs een standaard deel in de hele marketingprocedure van een product en lezen we dagelijks, in plaats van wekelijks of maandelijks, beauty nieuws (lees: reclame). Waar de overdaad van de bijhorende marketingcampagnes vaak terloops door de journalist werd vermeld in een artikel, krijgen we nu vaak in een aparte blogpost een meer uitgebreid beeld via een filmpje of fotoverslag. En ja, ik weet dat dit een veralgeming is en dat niet alle blogs zo zijn, maar ik geloof dat je op dit punt ook niet kan ontkennen dat er een bepaalde beautybloggercultuur is ontstaan waarbij velen zich spiegelen aan de grote bloggers en naar diezelfde vorm van succes streven.
Als je mij kan wijzen op iemand die afwijkt van de standaard beautyblogformule, hoor ik het maar al te graag. Tot nu toe heb ik namelijk nog steeds de indruk dat blogs worden aangemaakt om (luxe)merken persoonlijke stashes te laten sponseren met producten, in plaats van ideëen en meningen te delen met anderen.

Op zich heb ik ook niks tegen het feit dat bloggers er in geslaagd zijn een succesvolle carrière van hun blog te maken. Het is gewoon de manier waarop ze het aanpakken die ik wat betreur. Waar is de kritische houding? Waar is de persoonlijkheid? Het enige wat ik tot nu toe weet, is dat de meeste bloggers resoluut tegen plofkippen zijn, maar ze hebben wel maandelijks een shopping haul met drie volle zakken van de H&M/Zara/Primark/etc, huren een personal trainer in om af te vallen en hebben stylistes omdat ze zelf zogezegd geen gevoel voor mode hebben. Ja, dat beeld is zeker en vast origineel en wordt totaal niet gepromoot door andere media. Het is gewoonweg allemaal weer van hetzelfde.

Ze moeten het van mijn part nog niet zelf doen. Met al die zakelijke relaties en duizenden bezoekers die ze hebben, moet er toch iemand zijn die iets substantieels te zeggen heeft? Is er echt enkel maar plaats op beautyblogs om meningen te delen over de mooiste kleur in de laatste nieuwe nagellakcollectie van Bourjois?

Op een gegeven moment leende ik dan nog Naomi Wolf’s ‘De zoete leugen, of de mythe van de schoonheid’ uit de plaatselijke bibliotheek en toen was het hek helemaal van dam. Dit boek beschrijft de invloed van het huidige schoonheidsideaal op zowat alle aspecten van een vrouwenleven: werk, cultuur, godsdienst, seks, voeding en geweld. Niet altijd even makkelijk om te lezen, soms lichtjes hilarisch door de samenzweringstheorieën, niet bepaald neutraal of wetenschappelijk geschreven, maar wel zeer interessant en nogal deprimerend om te lezen. Het is geschreven in 1991 en daardoor soms ook wat gedateerd, maar het verontrustende eraan is dat ik niet kan beslissen of we nu beter af zijn of niet.

Dit is zowat de samenvatting van het boek in een minuut.

Ik vraag me ook af of in hoeverre beautyblogs hier allemaal een invloed op hebben. Neem nu het volgende fragment uit het boek bijvoorbeeld:

"Their formula includes an aspiration, individualist, can-do tone that says that you should be your best and nothing should get in your way; (...) elicits in their readers a raving, intching, parching product lust, and a abiding fantasy: the longing for some fairy godmother who will arive at the reader's door and put her to sleep. When she awakens, the bathroom will be full of exactly the right skincare products, with step-by-step instructions, and palettes of exactly the required makeup. The kindly phantom will have colored and cut the sleeper's hair to perfection, made over her face, and painlessly nipped and tucked it. In her closet, she will discover a complete wardrobe arranged by season and occasion, color-coordinated and accessorized on shoe trees and in hatboxes. The refrigerator will be full of miniature vegetables, artfully displayed in gourmet meals, with Perrier and Evian water virtuosly ranged."

Het gaat hier over magazines in 1990, maar dit is toch ook praktisch de beschrijving van een doorsnee beautyblogger's instagram account?

Wat voor een invloed heeft dit allemaal op de jonge tienermeisjes die deze blogs lezen? Wat voor invloed heeft dit allemaal op mij? Want, zoals aan het begin van dit artikel beschreven, wordt mijn denkpatroon echt wel beïnvloed door blogs. En dat gaat dan nog over een situatie waarvan ik zelf bewust was dat ik beïnvloed werd. Hoe vaak heb ik het gewoonweg niet door? Hebben bloggers het eigenlijk wel door?

Het is hier lange tijd stil geweest omdat ik op reis was, maar het is hier ook stil geweest omdat ik niet goed wist wat ik "hier" nog juist doe. Ik heb het idee dat er nog maar weinig evolutie is in de beautyblogwereld en dat iedereen maar wat zit aan te modderen. Same old, same old (inclusief de producten en collecties die worden uitgebracht). Het aantal beautyblogs dat ik volg is drastisch verlaagd en ik vind nog maar weinig artikelen interessant. Misschien ben ik het gewoon ontgroeid. Misschien is het beter dat ik gewoonweg ophoud met beautyblogs te lezen en mijn energie in andere dingen steek. Want dat is ongetwijfeld het advies dat de grote bloggers zouden geven: steek geen tijd in dingen die je frustreren, maar in positieve zaken die je gelukkig maken. Maar naar mijn mening levert die instelling weinig op én ik kan nog steeds genieten van joliette's pareltjes van productfoto's of Vera's enthousiaste filmpjes.

En, wie weet, misschien is Cynthia's boek vernieuwend. 

Omdat sommige mensen rond deze tijd nog niet genoeg te lezen hebben

Je zal het vast al wel gemerkt hebben aan de afname van updates in blogland, maar de tijd van studeren is voor velen aangebroken. Ik ben er sinds een jaar van verlost, maar wil alle studenten die achter hun boeken zitten te zwoegen een bemoedigend schouderklopje geven. (En hen er ook een beetje aan herinneren dat er mensen zijn die niet moeten studeren, nananana.)

Natuurlijk kan ik dit als eeuwige kletskous niet in een kort berichtje doen en heb ik weer Een Groot Probleem In De Maatschappij waar ik jullie even moet op wijzen. Altijd dolle pret met Mari! Maar doe nu niet alsof je niet blij bent met een excuus om je studiepauze enkele minuutjes langer te laten duren.

Het valt helaas niet te bewijzen met mijn Blogger's bezoekerstatistieken, maar ik denk wel dat we ervan uit kunnen gaan dat het merendeel van de bezoekers van deze blog vrouwelijk zijn. En met welke academische vak hebben vrouwen zogezegd typisch problemen? Allemaal in koor: wiskunde (en andere wetenschappen).

Ja toch? Mannen hebben daar meer aanleg voor. Nee, dat is lariekoek. Een wiskundeknobbel is geen absolute eigenschap waarmee je geboren wordt. Je wordt goed in wiskunde door te oefenen en na te denken. Net zoals bij talen. Het is gewoon zo dat vrouwen doorgaans niet worden aangemoedigd om op dat vlak uit te blinken. Wiskunde draagt niets bij tot een zorgzaam, empathisch karakter en wie heeft wiskunde eigenlijk nodig als je ~vrouwelijke intuïtie~ hebt?

In 'Waarom we allemaal van Mars komen' legt Cordelia Fine uit hoe neuroseksisme er toe heeft geleid dat velen denken dat de hersenen van mannen en vrouwen fundamenteel van elkaar verschillen. (Dank u, McDreamy.)
De mythe van de vrouwelijke onkunde voor wiskunde wordt hierin ook besproken. Want wat blijkt?

(...) excellentie in wiskunde niet vastligt of structureel aangeboren is, maar zich mede ontwikkelt in reactie op culturele factoren die invloed uitoefenen op de mate waarin wiskundig talent bij mannen en vrouwen wordt onderkend en gekoesterd of juist wordt genegeerd, verstikt of onderdrukt.

Gezien we niet in een genderneutrale wereld leven en dus al van de geboorte (en zelfs ervoor, zo blijkt in het boek) allerlei stereotypen naar ons hoofd gesmeten krijgen, betekent dat dan dat we gedoemd zijn om te buizen op dat statistiek examen? Nee, geen nood!

Psychologe Carol Dweck van de Stanford University en haar collega’s hebben ontdekt dat wat mensen geloven over intellectueel talent – of ze denken dat dit een onveranderelijke gave is of een verdiende kwaliteit die kan worden ontwikkeld – verschil uitmaakt voor hun gedrag, doorzettingsvermogen en prestatie. Leerlingen die talent als een onveranderlijke gave beschouwen, zijn gevoeliger voor tegenslagen en problemen. En stereotypen, zoals Dweck terecht opmerkt, ‘zijn verhalen over gaven, over wie ze heeft en wie niet’. Dweck en haar collega’s hebben laten zien dat, wanneer leerlingen worden aangemoedigd wiskundig talent te zien als iets wat groeit door inspanning, bijvoorbeeld door erop te wijzen dat de hersenen nieuwe verbindingen smeden en vermogens verder ontwikkelen bij iedere keer dat ze een taak uitvoeren, hun cijfers beter en genderkloven smaller worden (in verhouding tot groepen waarop controle interventies zijn toegepast.)

Nu je dit gelezen hebt zal je ongetwijfeld hoger scoren op de volgende wiskundetest. Zie, deze blogpost is nog een nuttige pauze van het studeren. Geen dank!

Stereotiepe bedreiging zou namelijk best wel eens een grote invloed kunnen hebben op onze prestaties. Zo wordt een onderzoek aangehaald waarbij de wiskundeprestatie van Aziatische vrouwen aanzienlijk vermindert wanneer de genderidentiteit werd benadrukt door de proefpersonen voor ze aan de test begonnen simpelweg hun geslacht te laten aanvinken. Wanneer de Aziatische afkomst werd benadrukt, waren hun wiskundeprestaties beter. Damn brains, why you so stupid?

Hiernaast worden nog tal van interessante onderzoeken beschreven. Zo ook bijvoorbeeld het hele cliché rond empathie. Als je de mate van empathie test door aan mensen te vragen hoe empathisch ze zichzelf vinden, dan blijken vrouwen veel meer empathisch te zijn dan mannen. Als je echter degelijk onderzoek doet en het empathisch vermogen van mensen ook echt test, dan blijkt er helemaal geen verschil te zijn tussen mannen en vrouwen. In tegenstelling tot wat sommige romantische komedies ons willen wijsmaken, zijn mannen dus geen halve autisten. Dat denken ze enkel.

Het mooie aan dit boek is dat het gebaseerd is op degelijke academische literatuur, maar zo goed (en grappig) geschreven is dat zelfs een leek het kan verstaan. De auteur trekt nergens strakke conclusies, maar wijst erop dat er met de huidige beschikbare data simpelweg geen absolute bewijzen geleverd kunnen worden. Aanrader! Hoewel studenten na hun examens misschien beter eerst voor Fifty Shades of Grey kunnen gaan.

Veel plezier met studeren, sucka's!

Toch gefaald voor die wiskundetest? Steek het op de maatschappij en probeer misschien eens een vision board.

Boekentip: How To Be A Woman

Het is prachtig weer buiten en het zou zonde zijn om binnen achter mijn computer een artikel te zitten uitwerken. Daarom krijgen jullie vandaag een artikel waar niet zoveel werk van mijn kant in zit (hoewel de fragmenten tekst overtypen meer werk vereiste dan wat youtube links bij elkaar plakken), maar waarvan ik wel hoop dat jullie bereid zijn om er meer tijd aan te besteden door op zoek te gaan naar het boek en het te lezen. Ik weet het, het leven is niet altijd eerlijk. 

Al te vaak worden vrouwen nog wijsgemaakt dat de sleutel tot geluk in hun leven ligt bij fantastisch te zijn (mooi, lief, dun, stijlvol, geliefd, sexy maar geen slet, enz.) in plaats van fantastische dingen te doen. Dit is voornamelijk terug te vinden in glossy magazines, maar ook beautybloggers zijn hier helaas schuldig aan. Hoe kan je aan de ene kant klagen dat je niet serieus genomen wordt en aan de andere kant zoveel seksistische stereotypen van een vrouw die niet serieus genomen wordt benadrukken? Ik ben nog steeds op zoek naar een beautyblog met een layout zonder roos als prominente kleur. Diepgang is niet over de make-up en schoonheid van een "succesvolle" vrouw schrijven.

Feminisme is belangrijk en nog steeds relevant. Ik heb er al genoeg mensen mee lastig gevallen in de echte wereld, en nu doe ik het ook hier. Het probleem is echter dat ik nogal gauw prekerig kan overkomen en dit mensen kan afschrikken (als het woord 'feminisme' dat al niet heeft gedaan). Daarom ga ik gewoon een boek aanraden dat het belang ervan op een leuke manier duidelijk maakt.

How To Be A Woman – Caitlin Moran.

Laat u niet misleiden door de titel, dit is helemaal geen saai, belerend boek over feminisme of een echte handleiding tot vrouw zijn. Op bol.com wordt dit boek omschreven als half memoir, half feministisch manifest. Ik vind het vooral hilarisch, zeer toegankelijk en dus ideaal als introductie tot feminisme. Mensen die meer belezen zijn in het feminisme gaan hier geen nieuwe ideeën of concepten vinden, maar ik denk dat je niettemin dan nog steeds van dit boek kan genieten. Caitlin Moran schrijft zeer vlot op een brutaal eerlijke en vooral hilarische manier.

What I AM going to urge you to do, however, is say ‘I am a feminist’. For preference, I would like you to stand on a chair, and shout ‘I AM A FEMINIST’ – but this is simply because I believe everything is more exciting if you stand on a chair to do it.
It really is important you say these words out loud. ‘I AM A FEMINIST.’ If you feel you cannot say it – not even standing on the ground – I would be alarmed. It’s probably one of the most important things a woman will ever say: the equal of ‘I love you’, ‘Is it a boy or a girl?’ or ‘No! I’ve changed my mind! Do NOT cut me a fringe!’
Say it. SAY IT! SAY IT NOW! Because if you can’t, you’re basically bending over, saying, ‘Kick my arse and take my vote, please, the patriarchy.’
And do not think you shouldn’t be standing on that chair, shouting ‘I AM A FEMINIST!’ if you are a boy. A male feminist is one of the most glorious end-products of evolution. A male feminist should ABSOLUTELY be on the chair – so we ladies may all toast you, in champagne, before coveting your body wildly. And maybe get you to change that light bulb, while you’re up there. We cannot do it ourselves. There is a big spider’s web on the fitting.
[…] Because simply being able to vote isn’t the same as true equality. It’s difficult to see the glass ceiling because it’s made of glass. Virtually invisible. What we need is for more birds to fly above it, and shit all over it, so we can see it properly. 

Moran geeft haar mening over zowat alles dat te maken heeft met een typische vrouw: mode, schoenen, rolmodellen, moederschap, maar ook maandverband, lichaamsbeharing, plastische chirurgie, sex en abortus. Er zitten zeker veralgemeningen in dit boek, maar het is dan ook een persoonlijk relaas en geen objectieve tekst.

Women, this manner of underwear cannot be an act of sanity. Why are we starving our bottoms of the resources – like an extra metre of material – to stay comfortable? Why have we succumbed to pantorexia?
It is, of course, all a symptom of women’s continuing, demented belief that, at any moment, they might face some snap inspection of their ‘total hotness’. Women wear small pants because they think they’re sexy. But, in this respect, women have communally lost all reason. Ladies! On how many occasions in the last year have you needed to wear a tiny pair of skimpy pants? In other words, to break this right down, how many times have you suddenly, unexpectedly, had sex in a brightly lit room, with a hard-to- please erotic connoisseur?
Exactly. On those kind of odds, you might just as well be keeping a backgammon board down there, to entertain a group of elderly ladies in the event of emergencies. It’s more likely to happen. 

Toegegeven, haar gevoel voor humor zal zeker niet iedereen aanspreken. Als de hier gelezen fragmenten je echter al bevallen, dan garandeer ik je dat dit boek geen tijdsverlies is. Geen fan? Sorry, we zullen nooit goede vrienden zijn.

Along with underwear, love is a woman’s work. Women are to be fallen in love with. When we discuss the great tragedies that can possibly befall a woman, once we have discounted war and injury, it is the idea of being unloved, and therefore unwanted, that we wince over the most. Elizabeth I may have laid the groundworks of the British Empire, but she could never marry – poor, pale, mercury- caked queen. Jennifer Aniston is a beautiful, successful millionairess who lives in a beach house in LA and will never have to stand in a queue to post a pair of boots back to Topshop’s online return department with a head cold – and yet her entire thirties were written off as the decade in which she just could not keep hold of first Brad Pitt, and then John Mayer. Princess Diana – so unlucky! Cheryl Cole – lonely! Hilary Swank and Reese Witherspoon – got those Oscars, but their husbands left them!
Language tells us exactly what we think of the unattached woman – it’s all there, in the difference between ‘bachelors’ and ‘spinsters’. Bachelors have it all to play for. Spinsters must play for it all, and fast. The market demand tells you a woman’s value: if she is single, she is unwanted, and therefore – should this state of affairs go on for any length of time – less desirable.

Tot slot kan je je afvragen of ik geen vuile hypocriet ben als ik me enerzijds feminist noem en anderzijds spot met beautybloggers. Ook hier is er een fragment voor in How To Be A Woman:

There is currently this idea that feminists aren’t supposed to bitch about each other. ‘That’s not very feministic of you,’ people will say, if I slag off another woman. ‘What about the sisterhood?’ people cry […]. Well, personally, I believe that feminism will get you so far – and then you have to start bitching. When did feminism become confused with Buddhism? Why on earth have I, because I’m a woman, got to be nice to everyone? And why have women – on top of everything else – got to be particularly careful to be ‘lovely’ and ‘supportive’ to each other at all times? This idea of the ‘sisterhood’ I find, frankly, illogical. I don’t build in a 20 per cent ‘Genital Similarity Regard-Bonus’ if I meet someone else wearing a bra. If someone’s an arsehole, someone’s an arsehole – regardless of whether we’re both standing in the longer toilet queue at festivals or not. 

Caitlin Moran's How To Be A Woman is zowel in het Engels als Nederlands verkrijgbaar onder dezelfde titel.

En zo begint het

Onderstaande tekst had ik al een tijdje geleden geschreven en wou ik nog wat beter uitwerken vooraleer deze blog live ging, maar kan er nog een beter lanceringsmoment komen na wat er gisterenavond gebeurd is? Ik betwijfel het. In de voorlaatste paragraaf had ik duidelijk nog teveel vertrouwen in de competenties van de professionele beautybloggers. Mijn excuses, dames, het zal niet meer gebeuren.

Omdat beautybloggers nogal eens belachelijk kunnen zijn. Hoi! Welkom op (Mooi &) Meedogenloos. Zoals je links kan lezen, zal je in de toekomst hier kritische en satirische berichten terugvinden over alles wat gerelateerd is aan de Nederlandstalige beautyblogging community.

Ik vind dat ik hierbij duidelijk moet maken dat er op zich niets slecht is aan het tonen van interesse voor cosmetica. Wanneer een vrouw zich goed wil kleden of makeup draagt, wordt dit vaak als dom, frivool en nutteloos gezien, terwijl doorgaans niemand een man beoordeelt over het dragen van een maatpak of het hebben van een baard. Hallo seksisme? Het dragen van blush maakt je geen slecht persoon. Het niet dragen van blush ook niet, trouwens. Laat je niks anders wijsmaken.

Ik heb echter wel een probleem met het al dan niet bewust verspreiden van foute of slechte informatie, zeker wanneer je pretendeert een professional te zijn (en in andere situaties dan weer juist niet – aaah) en een groot publiek van goedgelovige minderjarigen hebt. Net zoals “math is hard (giggle)!” is je gebrek aan wetenschappelijke kennis niet schattig. Het versterkt ook niet de verwantschap met je bezoekers. Je bent opgehouden het meisje uit de straat te zijn toen je je carrière of opleiding opgaf voor je blog. Doe fatsoenlijk onderzoek naar je onderwerp of schrijf er niet over. Denk na over wat je publiceert op het internet.

Tevens zal ik niet aarzelen om te wijzen op belachelijke consumptiegewoonten. Dit is opnieuw niet iets dat typisch vrouwelijk is. Sommige mensen hebben goede consumptiegewoonten, anderen niet. Ik spot ook met mannen wanneer die belachelijke en overbodige aankopen doen. Het is gewoon zo dat de beautyblogs die hier behandeld zullen worden doorgaans door vrouwen zijn geschreven.

De frequentie van mijn artikelen zal afhangen van hoe vaak mijn bullshitdetector afgaat (en of ik tijd en zin heb om er over te schrijven). Wie weet stellen de grote beautybloggers eindelijk hun zaken op orde en komen er hier helemaal geen kritische artikelen betreffende hun blogs. Ik ben echter nog niet 100% zeker of ik hun flaters van het verleden zomaar kan vergeten én daarnaast valt er nog genoeg kritiek te spuien over de beautyindustrie zelf.

Tenslotte wil ik nog vermelden dat deze blog geschreven en onderhouden wordt door mezelf en dat ik in geen enkel opzicht beweer enig professionalisme te bezitten. Ik ben geen journalist, dermatoloog, visagist of iets dergelijks. Ik heb wel een kritische geest, een deftige wetenschappelijke achtergrond en ben niet te beroerd om wat onderzoek te doen. Ondanks dat alles kan ik nog steeds fouten maken en daar mag je mij altijd op wijzen.

 xoxo Gossip Girl
Mari