Tip: hoe omgaan met luxeproducten

Als je vaak beautyblogs leest, is de kans groot dat je geconfronteerd wordt met luxeproducten, zij het via grote bloggers die de producten opgestuurd krijgen, kapitaalkrachtige bloggers die de producten zelf kopen of bloggers die pretenderen zich makkelijk deze producten te kunnen veroorloven.

Nu persoonlijk heb ik het daar soms best wel moeilijk mee. We leven in een kapitalistische maatschappij, waarbij luxe sterk wordt geassocieerd met status en succes. Mijn domme brein - extra gevoelig voor luxeproducten door een aangeboren zwak voor mooie productverpakkingen - heeft dan ook vaak de neiging om naar luxeproducten te verlangen, terwijl ik ze helemaal niet nodig heb.

Recent heb ik een tactiek uitgedacht om hier beter mee te kunnen omgaan. In plaats van mijn brein luxe te laten associëren met geluk/succes, laat ik het een andere onaangename associatie maken. Wat is volgens de maatschappij walgelijk? Zeker in het geval van het vrouwelijke geslacht? Oh yes, I'm going there: poop. De gedachte aan deze natuurlijke lichaamsfunctie is al zo onaanvaardbaar (en hilarisch, toegegeven) voor mijn brein dat ik het zelfs niet in gewoon Nederlands kan neerschrijven.

Review van een Guerlain lipstick? Poop. Instragam met een LV-tas? Poop. Haul met een Mac blush? Scheetje op een persevent. Artikel over de laatste nieuwe collectie van Dior? Poop. Pot La Mer? Spetterpoep. Je snapt het wel.

De populariteit van geurkaarsen bij beautybloggers wordt aan de hand van deze methode ook ineens duidelijk.

Debbie, hoofdredactrice van Beautyscene, via google op zoek naar een goede gastro-enteroloog.
Illustratie door mezelf.

Als bonus zal je na een bepaalde tijd zo vaak aan poop hebben gedacht, dat het helemaal niet meer zo walgelijk blijkt te zijn (everybody poops!). Op dat moment kan je een nieuwe associatie maken met iets anders walgelijks. Bijvoorbeeld okselhaar of witte leggings.

Is er een oververzadiging aan beautyblogs?

Mini disclaimer: ik besef dat onderstaande tekst veel veralgemeningen bevat. Maar geef toe, dat maakt discussies altijd leuker. 

Bekijk de reacties bij een willekeurig artikel van een populaire beautyblog en je ziet het direct: positieve berichtjes als “leuk artikel!” met daarin een link naar een eigen website. De beautyblogs schieten als paddenstoelen uit de grond en naar mijn gevoel zit er weinig vernieuwends bij. Velen nemen de populaire blogs die gedomineerd worden door commerciële productreviews en (sluik)reclame als voorbeeld voor hun eigen blog. Dit is op zich niet zo vreemd, vermits deze blogs het meest succesvol zijn en de meeste producten krijgen toegezonden. Als ik hebberig was, zou ik me ook op de grote blogs willen baseren. Maar helaas zie ik meer imitatie dan inspiratie. Het resultaat? Honderden roze blogs met teveel social media buttons (serieus, hou er mee op) en tumblrfoto's zonder bronvermelding.

Ik krijg de indruk dat beautybloggen meer materialistisch is geworden. Inderdaad, nog meer materialistisch. In veel gevallen ligt de focus op het tonen en reviewen van nieuwe producten, en niet op het (creatief) gebruik ervan. Ik vraag me daarbij vaak af of nieuwe make-up collecties echt worden gekocht omdat een blogger ze wilt gebruiken, of omdat een blogger er (als eerste) een review en swatches van wilt hebben. Een beautyblog lijkt daarnaast het perfecte excuus om een shopverslaving goed te praten. Want als je leuke reacties op je artikel krijgt, is die aankoop toch nuttig geweest? Misschien, als die leuke reactie niet was achtergelaten door iemand die gewoon weer haar eigen blog wilt promoten.

Catrice nagellakjes zijn goedkoop en lakken fijn. Sold Out Forever kan je ook lobster hands kan geven, maar dát had ik nergens gelezen.
Illustratie door mezelf.

Velen lijken te geloven dat je geen succes kunt hebben als je niet dagelijks blogt. Dat mag misschien zo zijn voor de professionele bloggers, maar als dit niet je werk is en je geen gratis spullen wordt toegezonden is dit naar mijn mening niet haalbaar - enkele verwende nesten buitengesloten. Zo zijn er denk ik ook meiden die oorspronkelijk helemaal niet zo kooplustig waren, maar nu de hele Kruidvat lijken leeg te kopen om toch maar artikels voor hun blog te kunnen schrijven. Op een gegeven moment in de toekomst zal deze investering namelijk wel positief resultaat opleveren. Want zo is het immers toch ook gegaan bij de professionele beautybloggers? De positive thinking filosofie die zo velen van hen verkondigen zegt ook dat je zal krijgen wat je wilt als je maar hard genoeg werkt. Of in dit geval: genoeg geld uitgeeft.

ge·luk (het; o)
1 gunstige loop van omstandigheden; voorspoed: hij heeft altijd geluk boft altijd; van geluk mogen spreken veel geluk hebben
2 aangenaam gevoel van iemand die zich verheugt

Voor positive thinkers geldt enkel de tweede definitie. Die hebben namelijk geen geluk, maar zijn gelukkig.

Aan de andere kant vind ik dat iedereen gewoon moet kunnen doen en laten wat hij zelf wilt. Ik kan het mensen niet kwalijk nemen dat ze het willen proberen. Freebies zijn leuk en als je soms ziet welke sites producten toegestuurd krijgen, dan lijkt het allemaal nog niet zo moeilijk.
Hou je dus van makeup en wil je je mening erover in een blog verwerken? Ga je gang. Hou dan enkel in je achterhoofd dat het voor velen een hobby zal blijven en gooi er dus niet teveel geld tegen aan (tenzij je geld genoeg hebt natuurlijk, steun die economie dan maar). Misschien moet je proberen een andere beautylover te vinden waarmee je je blog samen kan schrijven. Dat kan namelijk wel eens een leuk resultaat geven en zo verminder je de "werklast", kosten en de kans dat je de voeling met de werkelijkheid verliest. Het gaat hier tenslotte maar over bloggen over makeup.

En alstublieft, roze hoeft niet de hoofdkleur van je layout te zijn.

Zelfdestructie: hoe veelbelovende bloggers hun glans verliezen (+ boekentip)

Mensen, wees niet zo hard voor Serena. Het meisje blijkt echt een gespleten persoonlijkheid te hebben. Het begint zelfs door te schemeren op haar goed geredacteerde blog. In haar laatste artikel over namaak vertelt Serena, autoriteit op het vlak van fake, het volgende:

Wisten jullie dat neppe Louboutins voornamelijk uit China komen en dat deze handel wordt gesupport door de Chinese maffia? Alle opbrengsten van fake Louboutins gaan rechtstreeks naar criminele organisaties. Er zijn ontzettend veel replica’s op de markt. Ik denk dat iedereen wel eens een replica van een designerbag heeft gespot. Vaak wordt er van de opbrengst terrorisme gefinancierd. Daarbij is het ook nog eens strafbaar om replica’s te kopen (en te verkopen). Het is hartstikke illegaal.

Terwijl in de reacties duidelijk haar kwaadaardige alter ego tevoorschijn komt:

In ben uit principe tegen fake en ik ga er gewoon niet mee lopen. Ook al spuit ik de zool over, het is nog steeds fake en ik ben er gewoon op tegen. Ik ga kijken of ik ze eventueel nog terug kan brengen, anders misschien doorverkopen. En anders gaan ze toch echt de vuilniszak in.

Tragisch toch?

Bonus boekentip

Wie een degelijke uitleg van een rationeel nadenkend persoon over namaakartikelen en de modewereld in het algemeen wilt lezen, raad ik graag 'Deluxe: hoe luxeartikelen hun glans verliezen' van Dana Thomas aan. Er zit ook een interessant hoofdstuk over parfums in, voor de hardcore beautylovers onder ons die geen modepopjes zijn. (Hoe vaak hebben we dat excuus al gehoord? Niet zo plausibel met een Vuitton aan je arm.)

Ik had dit oorspronkelijk getekend voor een nieuw Beautyblogger Essential artikel, maar hier staat die ook wel op zijn plaats.

Naast de bekende Louboutins, wordt ook hét statussymbool voor succesvolle beautybloggers er uiteraard ook uitvoerig (nazicollaboraties en al!) in besproken:

Als je tegenwoordig waar ook ter wereld een winkel van een luxemerk in loopt, zul je zien dat de winkel vol staat met handtassen. Ze zijn het makkelijkste luxemodeartikel om te verkopen omdat je geen bepaalde maat hoeft te hebben of ze moet passen: je kijkt ernaar, en als je hem mooi vindt, koop je hem. Klaar is Kees. Ze zijn makkelijker te creëren en produceren dan parfums en de winstmarge is verbluffend: voor de meeste luxemerken ligt die tussen de tien en twaalf keer. Bij Vuitton is het zelfs dertien, en Vuitton heeft nooit uitverkoop en verkoopt niet in outlets.

Nu lijken het eigenlijk gewoon koopgrage meiden. Wie had dat ooit durven denken?

Beautyblogger essential: een iPhone

Toegegeven, het is niet volledig realistisch door gebrek aan een Marc by Marc Jacobs cover.
Illustratie door mezelf.

Hier zou een satirische tekst kunnen staan over het feit dat een iPhone essentieel is voor een goede beautyblogger. Want hoe zorg je anders voor leuk bonusmateriaal voor op facebook? Toch niet met een Nokia?
Maar eigenlijk wil ik ook gewoon een iPhone. De advertorials en andere sluikreclame op menig beautyblog hebben gefaald, want mijn hart hunkert niet naar een Samsung of LG Prada. Nee, enkel een iPhone kan de kwaliteit van mijn leven verbeteren.

Want je zult het alvast gemerkt hebben: deze blog wordt wat verwaarloosd. Hoewel sommigen dit mogelijk zullen verklaren door een luie eigenares of beautybloggers die eindelijk hun zaken wat op orde lijken te hebben (meer updates! een goed artikel!! de juiste witbalans!!!), ben ik er persoonlijk van overtuigd dat de echte oorzaak van dit probleem kan toegeschreven worden aan een gebrek aan iPhone.

Waar ik er nu dagen over doe om mails en reacties te beantwoorden, zou ik dit met een iPhone gemakkelijk kunnen doen terwijl ik in de file sta te wachten. En terwijl ik nu soms zin heb om te bloggen, maar niks kan doen doordat er een kat op mijn toetsenbord ligt te slapen, zou ik met een iPhone gewoon een stukje kunnen publiceren én een schattige instagramfoto kunnen maken voor een 'achter de schermen' artikel. Nu lees ik de nieuwe Beauty & You van Ici Paris XL op de trein en denk bij mezelf dat ik geen leven heb wanneer ik er de moeder van een beautyblogger blijk in te herkennen. Met een iPhone had ik dit kunnen tweeten (social media is belangrijk voor een succesvolle blog heb ik gehoord) en gewoonweg de Beauty & You al niet moeten lezen wegens een andere vorm van entertainment. Beauty & You blijkt immers maar vol met oud nieuws te staan wanneer je beautyblogs leest.

Helaas vind ik 649€ nogal veel geld om een perfect werkende telefoon te vervangen door de perfecte telefoon. Zeker als ik dan ook nog eens zou moet sparen voor een Renault Twingo. Of een Seat Mii. Daar ben ik nog niet helemaal over uit. 

De wondere wereld van persevents

Ik denk dat ik weet waarom sommige beautybloggers het wel eens te hoog in hun bol lijken te hebben. Een overdosis persevents.

De moderne Marie-Antoinette

Het enige wat ik mij kan inbeelden wanneer beautybloggers zeggen dat ze advies geven aan bedrijven...
Illustratie door mezelf.

Waar de gewone sterveling iets nieuws op zijn werk mag vernemen via een te lange presentatie in een muffe, te warme kamer of via een mailtje (oeps, bijlage vergeten), vergaren beautybloggers hun kennis op heuse events waar ze op alle sensoriële vlakken gestimuleerd worden.

Ik maak me nu soms al schuldig aan grootheidswaanzin. Maar stop mij elke dag cupcakes, macarons, petits fours en andere hapjes toe? Overspoel me met gratis massage's, manicures, restaurantbezoeken, reisjes, ... en dit allemaal op locaties die een modaal persoon nooit zou kunnen betalen? Uh oh. Je zou nog gaan geloven dat Vogue een weergave is van de realiteit. Als je maar hard genoeg werkt.

Even terzijde: man, ik zou niet graag de partner van een beautyblogger zijn. Wat geef je die in godsnaam voor een speciale gelegenheid?

That's enough, marketing & PR

Hoe weet je als consument of je een deftig product koopt? Als er bij de lancering van het product geen tripje naar Parijs, Curaçao, Engeland of Lalaland nodig was om de interesse te wekken van de pers.

Voor degene die het nog niet weten: in mei mogen enkele beautybloggers naar Curaçao ter ere van de lancering van Herôme's nieuwste nagellakcollectie. Een tripje naar Curaçao voor wat nagellak, serieus? Is er nog iemand met een beetje bewustzijn en verantwoordelijkheidsgevoel? Hiermee bedoel ik niet noodzakelijk de bloggers (want ik zou ook tweemaal moeten nadenken als ik zo'n reisje krijg voorgeschoteld), maar ook marketing/PR en het bedrijf zelf. Als een marketingteam enkel maar een overbodige reis kan voorstellen om een product te promoten, dan zou ik me als bedrijf toch vragen stellen bij de kwaliteit daarvan. En van mijn product. (Het is die lelijke metallic finish, Herôme.)

Cabana Beach op mijn nagels, aub. Dat past zo mooi bij de smeltende poolkappen.
Bron foto.

Oh ja. Ik besef dat ik me weer op glad ijs (harhar) begeef en velen zullen zuchten, maar ik heb geluk: het is Earth Day vandaag. De enige dag dat je iets over het milieu mag zeggen.

Maar die hele milieukwestie is eigenlijk nog terzijde en een excuus om een foto van een schattige ijsbeer te tonen. Ik erger me gewoon in het algemeen aan reclame*. Ik word het een beetje moe dat bedrijven op zoveel zaken besparen om hun winst te maximaliseren en dan gigantisch grote bedragen tegen reclamecampagnes gooien om gewone mensen te stimuleren meer te kopen zodat ze nog meer winst kunnen maken. Dat zou mooi werken als de lonen van die gewone mensen niet het eerste ding zijn waarop bedrijven proberen te besparen. Nu creëer je gewoon een grotere kloof tussen arm en rijk.

Ik zou het wel eens tof vinden als een bedrijf besluit om geen dure reclamecampagne te voeren maar in plaats daarvan een kleine bonus aan zijn werknemers te geven of een kleine prijsverlaging van het product door te voeren. Maar dat kan waarschijnlijk enkel na een persreisje naar Dromenland.


*Vooral die reclame van Esprit met Gisele Bündchen. WAT IS DAT?!

Beautybloggen toch niet zo glamoureus

Wie denkt dat beautybloggen enkel bestaat uit het krijgen van gratis producten, het bezoeken van persevents met heerlijke hapjes, het testen van nieuwe luxe crèmepjes en het beantwoorden van mails, heeft het fout. De beautyblogging business kan in de realiteit zelfs zeer gevaarlijk zijn.

Serena van beautylab.nl blijkt neurologische schade te hebben opgelopen na een fout gelopen DIY. Bij het drogen van foundation om concealer te maken zijn schadelijke dampen vrijgekomen die er voor gezorgd hebben dat de 27-jarige Houtense haar gezond verstand heeft verloren. Dit droevige feit kwam aan het licht nadat ze een artikel op haar site publiceerde over haar nieuwe schoenen. Hierin beschrijft het arme meisje hoe ze in een opwelling 320 euro neergeteld heeft voor de afschuwelijke marteltuigen van Jeffrey Campbell.

Het wordt tijd dat ik met de Belgische bloggers ga spotten. Illustratie door mezelf.

Er werd ook onderzocht of Mascha’s artikel over de aanschaf van een nieuwe zonnebril en horloge eveneens het gevolg was van een misgelopen DIY. Even werd er gedacht dat ze mogelijk verdachte komkommers had gebruikt voor een masker, maar al gauw bleek het artikel in kwestie gewoon reclame te zijn. Mascha werd hierbij uitbetaald in natura en er was in dit geval dus gelukkig geen sprake van een onbezonnen aankoop.

De toekomst van beautylab.nl is alsnog onbekend. Coco en Clarence worden opgevangen door familie.

Een maand in (grote) beautyblogs

In mijn hoofd beeldde ik me het groots in: taartdiagrammen uit oogschaduw en blush en staafdiagrammen met behulp van eyeliners en lipsticks. In de praktijk blijkt het tekenen van make-up spul moeilijker dan gedacht en zijn mijn resultaten het gevolg van nattevingerwerk. Statistiek wordt blijkbaar niet plots leuker als je van je taartdiagram een oogschaduw maakt. Helaas.

Niettegestaand presenteer ik u de nieuwe en volledig fictieve MAC mini-collectie: Statistically Speaking. Zoals je zal zien is het wat een teleurstellende en overbodige collectie, maar zijn we dat stilaan al niet gewoon van MAC?

Wat heb ik gedaan? Gedurende februari heb ik alle artikelen van vier grote beautyblogs gecatagoriseerd, namelijk misslipgloss.nl, beautygloss.nl, beautylab.nl en veracamilla.nl. Voor de volledigheid had ik misschien ook beautyscene.nl moeten volgen, maar die site kan me totaal niet boeien. Sorry, Debbie. Misschien binnen twintig jaar.

Beautygloss.nl oogschaduw

Van links naar rechts: reviews (23%), allerlei (14%), reclame (12%), persoonlijk (12%), tutorials (9%), looks (5%), informatie (20%) en persberichten (5%).

Hier krijg je van alles wat. Alleen jammer dat die glitter en pastelkleurtjes het een beetje kinderlijk maken. Die donkerpaarse kleur bevat helaas ook nogal weinig pigment.

Beautylab.nl oogschaduw

Van links naar rechts: reviews (24%), allerlei (22%), reclame (9%), persoonlijk (13%), tutorials (14%), informatie (16%) en persberichten (2%).

Mooie, diepe kleuren.

Opmerking: Er zijn geen looks te zien op het taartdiagram, maar dit betekent niet dat ze er niet waren. Serena steekt doorgaans meer tijd in haar artikelen (of werkt efficiënter) en daar wordt ze nu een beetje voor gestraft, het arme kind. Zo zijn haar artikelen vaak persbericht, review en look in één. Ik heb er dan voor gekozen om die onder review te classificeren, maar eigenlijk zouden ze ook in andere categoriën kunnen vallen. Mijn excuses voor mijn beperkte statistiek skills.

Misslipgloss.nl oogschaduw

Van links naar rechts: reviews (43%), allerlei (9%), reclame (9%), persoonlijk (17%), tutorials (2%), looks (3%), informatie (15%) en persberichten (2%).

Hiermee kan je ongetwijfeld oh zo mooie smokey eyes maken!

Veracamilla.nl blush

Van links naar rechts: reviews (39%), allerlei (28%), reclame (2%), persoonlijk (15%), tutorials (6%), looks (6%), informatie (2%) en persberichten (2%).

Een blush met vrolijke kleurtjes! Er zit maar weinig van die oranjegele (voorlaatste) kleur in, maar dit heeft geen negatieve invloed op de kwaliteit van het product. Integendeel.

De categorieën 'reviews', 'looks', 'informatie' en 'tutorials' zijn hopelijk wel vanzelfsprekend voor beautybloglezers. Onder 'persoonlijk' staan artikelen zoals nieuwe zonnebril, huiskamer tour, wat ik zoal eet, jarig, maar ook nog meer beauty gerelateerde zaken als favorieten van februari en persoonlijke stashes. 'Persberichten' zijn artikelen die gerelateerd zijn aan nieuwe producten maar geen duidelijke review bevatten. De filmpjes van Mascha’s persreisjes met Dior en Nivea vallen daar ook onder, want geef toe: dat is het eigenlijk gewoon. Een heel duur persbericht. Maar zo moeten ze natuurlijk niet voor een advertorial betalen, dus misschien is het dan uiteindelijk nog wel goedkoper.
Advertorials, reclame voor eigen webshops en winacties waarbij de prijzen duidelijk niet door de bloggers zijn uitgekozen werden als 'reclame' bestempeld. Alles wat niet in voorgaande categorieën paste, werd onder 'allerlei' geclassificeerd. Dit zijn bijvoorbeeld artikelen met recepten, instructies om te leren breien, inspirerende filmpjes, columns over mode, vragen met betrekking tot de site, maar ook soms nog wat beautygerelateerde dingen zoals “wat denk je van makeup matchen met kleding?”, “in bad gaan?” of body shamen zoals in een artikel over Taylor Swift (HOE KON JE DAT EEN GOED IDEE VINDEN?!).

Ik ben zo vriendelijk geweest om de beautybloggers in de meeste gevallen het voordeel van de twijfel te geven. Zo heb ik bijvoorbeeld de Anatomicals en Hurraw artikelen van Cynthia bij de reviews geteld, terwijl het evengoed onder reclame kon vallen (zie ander artikel). Mascha’s artikel over haar nieuwe zonnebril en horloge staat onder persoonlijk en niet onder reclame, terwijl het eigenlijk echt wel dat laatste is. In natura betaald worden beschouw ik alleszins nog altijd als betaald worden. Artikelen over gratis goodies zoals sieraden, laptophoezen, sporthorloges, kattenslaapzakjes, enzovoort staan onder allerlei. Zie, zo slecht ben ik nog niet!

Wie spuwt de meeste artikelen uit?

Op de eerste plaats komt Cynthia met 65 artikelen, gevolgd door Serena met 63 artikelen. Mascha schreef in februari 57 artikelen en Vera slaagde erin 53 artikelen te publiceren.

Dit zegt op zich niet veel. De grotere beautyblogs hebben meer advertorials en gelukkig laten ze die meestal niet meetellen in de alom aanvaarde norm van twee artikelen per dag. Ik vraag me trouwens af waar dat idee vandaan komt? Persoonlijk zie ik het nut daar niet van in. Ik lees liever één (of zelfs geen) deftig artikel dan twee ondermaatse. Er zijn genoeg andere beautyblogs waar er iets te lezen valt.

De reviews: gekregen of gekochte spullen?

Eén van de doelen van dit “onderzoek” was om na te gaan hoe de beautybloggers aan hun producten komen? Het is alom bekend dat bedrijven producten opsturen. Een positieve review van een grote beautyblogger is immers goede reclame en dat voor hoegenaamd geen geld. Je kan zeggen dat beautybloggers constant producten nodig hebben om te reviewen en dit is zeker waar. Het is echter niet zo dat de bloggers voor dit alles een bescheiden loon ontvangen (of dat blijkt toch niet uit hun levensstijl). Een make-up product zelf betalen zou dus toch niet zo’n groot probleem mogen zijn? Zeker als het je passie is!

Ik vroeg me dus af welke mooie beautyproducten die we allemaal voorgeschoteld kregen in februari door de beautybloggers zelfs zijn aangeschaft. Het resultaat was een beetje verrassend. Ik was te lui om hier een grafiek van te maken, dus je zal tevreden moeten zijn met de cijfers. Het gaat hier steeds om het percentage van de gereviewede producten die zelf door de bloggers gekocht zijn (voor zover ik het kon opmaken uit hun artikelen).

Cynthia: 43%
Mascha: 8%
Serena: 40%
Vera: 21%

Duidelijk toch wie de zakenvrouw van het jaar award heeft gewonnen? Mascha, de grootste beautyblogger van Nederland, heeft welgeteld één product zelf gekocht en dat was... dun dun dun... de Action neusstrips! Nog geen euro uitgegeven, het zakelijk genie!
De andere bloggers hebben meer geld besteed, want helaas heeft Urban Decay nog geen budget voor Nederlandse bloggers en hebben ze allemaal het Naked (1 of 2) palette zelf moeten aanschaffen. Voor de rest zijn de zelf aangeschafte producten voornamelijk budgetproducten van Essence, Catrice of H&M. Enkel Vera lijkt haar verjaardagsgeld aan enkele high-end producten te hebben besteed. 

Iets wat ik ook heb opgemerkt tijdens mijn dataverzameling: Cynthia is wat laks met haar disclaimers. Ze is één van de weinige bloggers die onderaan een artikel vermeldt of ze het product heeft gekregen of zelf gekocht heeft (wat ik ten zeerste apprecieer), maar blijkt dit niet consequent te doen. Of misschien heeft ze de Collistar blushes gekocht na Serena’s artikel daarover te hebben gelezen, en is ze naar de winkel gelopen voor de Miss Sporty oogschaduwpalettes na Mascha’s tutorial. En met haar connecties in de beautywereld kon ze ongetwijfeld MAC Viva Glam kopen voordat het beschikbaar was voor het publiek.

Conclusie?

Er valt geen conclusie te trekken. Met statistieken moet je opletten omdat ze vaak alles en niks kunnen bewijzen. Mijn onderzoek is niet bepaald deftig gedaan en het zou belachelijk zijn om waarde te hechten aan deze cijfers. Daarbij komt nog eens dat dit slechts een klein fragment van één (korte!) maand is en dus geen goed beeld kan geven van een blog in het algemeen. Dit alles geldt echter niet alleen voor mijn onderzoek, maar ook voor onderzoek aangewend in persberichten en reclames voor producten.

“Merkte u na het testen van deze crème een verschil in huidtextuur?” “Mijn huid was bedekt in puisten.” “Ja of nee?” “Err, ja dan”.

En zo kan je natuurlijk zeggen dat 97% van de testpersonen een verschil opmerkten in huidtextuur.

Dit terzijde vind ik wel dat focus wat meer mag liggen op looks, tutorials & reviews, dat beautybloggers nog eens moeten nadenken wat nu juist allemaal onder reclame valt en dat we ze misschien beter bloggers in plaats van beautybloggers noemen (lifestyle is zo’n verschrikkelijk woord).

Alle illustraties, gebaseerd op MAC productfoto's, door mezelf.

Beautyblogger essential: de geurkaars

Niets zo motiverend als de geur van geld.
Illustratie door mezelf.

Hoe schrijf je een goede en objectieve review? Natuurlijk is het belangrijk dat je je product grondig test, maar hiernaast is het ook essentieel dat je een geurkaars in huis haalt. Waarom? Positivisme is de sleutel tot succes! Het schrijven van negatieve reviews verlaagt immers je kans op gratis producten. Het is dus belangrijk dat je in de juiste gemoedstoestand bent wanneer je een review begint te schrijven. Steek dus, vooraleer je jezelf achter de computer zet, een geurkaars aan om een uitnodigende omgeving en een zeer vredige stemming te creëren.

Net zoals bij make-up is er ook een geurkaars voor iedereen. Beginnende beautybloggers en budgetmeisjes kopen best een IKEA-geurkaars of Soy Scents. Als je wat meer budget ter beschikking hebt, ga dan voor een Rituals of Yankee kaars. Heeft je olfactorisch systeem nog meer stimulatie nodig? Investeer dan in een kaars van Diptyque, Christian Dior of Jo Malone. Enkele tientallen euro’s voor een geurkaars kan misschien wat veel lijken, maar bedenk dat je ze kan recycleren als houder voor je kwasten. Koopje dan, toch?

Voor het beste effect koop je meerdere kaarsen en schik je ze in groep op een mooi dienblad.

Extra tip: neem een foto van je kaarsen, zodat je ook nog materiaal hebt voor in een “achter de schermen” artikel. Vind je je leven niet boeiend genoeg voor zo’n artikel, dan kan je de foto ook gewoon tweeten. Gezellig!

Natuurlijk eerlijk over beauty

Ik heb een wetenschappelijke achtergrond. Blijkbaar is dat vermelden voor sommigen al te zelfingenomen, maar ik doe het hier toch nog maar eens omdat dat misschien de lengte (en kwaliteit) van dit artikel verklaart. Ik heb geleerd wetenschappelijke artikelen te schrijven en die zijn meestal ‘zzz’ qua taalgebruik. Geen ellipsen (toch niet de taalkundige soort), geen alliteraties, geen hyperbolen, etc. Ik ben deze blog deels begonnen om mijn schrijven te oefenen, maar zoals je zal lezen: ik ben er duidelijk nog niet. Waarom al zoveel nutteloze informatie? Ik kon geen nuttige inleidende tekst verzinnen en besefte dat dit artikel al vreselijk lang genoeg was zonder. Als je geen zin hebt om dit allemaal te lezen: ik geef onderaan een korte samenvatting. Wel tijd/motivatie genoeg? Laten we dan gewoon beginnen met volgend citaat:

“Ik test heel erg veel, gebruik heel erg veel, ben vooral heel erg kritisch geworden. Heel, heel erg kritisch. Ik kijk nu heel bewust naar ingredientenlijsten en geloof nooit meer zomaar wat er op de voorkant van een verpakking staat, of wat er in de reclame gezegd wordt. Het gebeurt zomaar dat een product zogenaamd zo geweldig is omdat het ‘vol zit’ met deze bepaalde olie, maar dan kijk je op de lijst, en staat ‘ie helemaal onderaan… Dan voel je je eigenlijk een beetje in de maling genomen als consument. Dat overkomt me niet meer!”

Dit werd in een recent artikel van 23 februari over ’wonderproducten’ door Cynthia geschreven. Ik ben zo’n verschrikkelijk persoon dat ik daar kritiek op heb. Serieus. Ik zit te preken dat een kritische houding belangrijk is, en ik heb hier problemen mee. Waarom? Omdat ik me afvraag of dit wel altijd waar is.
Dus...

Does she practice what she preaches?

Begin februari schreef ze een review over enkele Anatomicals producten, die ook in haar nieuwe shop te koop te zijn. Geen probleem, want misslipgloss is eerlijk over beauty en heel, heel erg kritisch. Zo vermeldt ze bij de scrub duidelijk dat deze SLES bevat en dat dit uitdrogend werkt voor de huid. Over de body butter heeft ze onder andere het volgende te zeggen:

“Er zit geen minerale olie in deze butter wat ik erg prettig vind! Wel zit er shea boter in en cacao boter, honing, aloe vera, tarwekiem olie en sesam olie. Heerlijk voor je huid! Volgens mij is deze butter niet 100% natuurlijk.”

Naast die wat raar geplaatste ‘wel’ geen probleem! Of toch? Misslipgloss was zo vriendelijk een foto te nemen van de ingrediëntenlijst en in eerste instantie kan je wat achterdochtig zijn wanneer je tweemaal het woord alcohol in de eerste regel ziet. Dit is echter onterecht, vermits het hier gaat om niet-uitdrogende alcoholen die afgeleid zijn van vetten zoals bijvoorbeeld kokosolie. Ik kan hieraan een heel artikel op zich wijden, maar het komt erop neer dat je hierdoor de zachte structuur bekomt en dat je huid ook zacht zal aanvoelen.
Als je bij de samenstelling naar de positie van de ‘goede’ ingrediënten die misslipgloss vermeld heeft in haar review kijkt, kan je zien dat deze helemaal niet zo’n groot deel uitmaken van het product én dat deze na alcohol denat. staan. Als je misslipgloss.nl een beetje volgt, weet je dat dit uitdrogend kan werken. Weliswaar is die hoeveelheid miniem en zullen de hoofdbestanddelen er wel voor zorgen dat je huid zacht is, maar nu weet je dat de shea- en cacaoboter, honing, aloe vera, tarwekiemolie en sesamolie, die allemaal heerlijk zijn voor je huid, eigenlijk niks uitmaken. Heel, heel erg kritisch? Mwah. (En dat je in het Nederlands vaak samengestelde woorden hebt, terwijl ze in het Engels af elkaar worden geschreven.)

Natuurlijk? Natuurlijk!

Wat is natuurlijk? Is een kapsel in model gebracht met stylingproducten natuurlijk? Nee? Maar toch wel in vergelijking met een pruik? Of toch in ieder geval een synthetische pruik. Waar wil ik hier in godsnaam mee naar toe? Wel, het is dus nogal moeilijk om natuurlijk te definiëren.
Er is momenteel geen heldere wettelijke definitie aangaande natuurlijke cosmetica. Er is nog niets vastgelegd in de Europese wetgeving en bedrijven kunnen tot op heden dus zoveel met de term ‘natuurlijk’ gooien als ze willen. En dat doen ze zeker en vast. Een artikel over greenwashing en natuurlijke producten in het algemeen staat zeker op de planning, maar dit artikel is al lang genoeg zonder een uitweiding hierover. Mocht je niet kunnen wachten, dan is de website van NATRUE een goed startpunt. Ik beperk me nu tot de producten die Cynthia reviewde.

Waar er bij de body butter precies nog wat twijfel was, vermeldt ze bij de shampoo en conditioner dat deze 100% natuurlijk zijn. Dit is naast respectievelijk “Yay!” en “Nice!” ook fout. Zo bevat de conditioner dimethicone, dat behoort tot de siliconen en in geen enkel opzicht als natuurlijk kan worden beschouwd. Cynthia had in het verleden al een artikel over siliconen geschreven en zou dit dus toch moeten weten. Zeker omdat dimethicone vaak wordt gebruikt.
Aan het hele siliconendebat ga ik me nu niet wagen. Laten we dus eens naar de shampoo kijken! De polyquaternium-7 in de shampoo is ook een synthetische component. Nu moeten we allemaal niet kwaad naar PQ-7 kijken, de lieverd is namelijk altijd positief! Het reageert met je negatief geladen haar en hierdoor blijft het mooi plat liggen en wordt het minder snel statisch. PQ-7 behoort eveneens tot de groene chemicaliën, wat betekent dat het veilig is voor mens en milieu (of toch tot het tegendeel is bewezen). Dat is pas yay!

Even terzijde betreffende de conditioner: op de verpakking staat ‘Frgrance’. Meer bewijs dat de meeste mensen geen aandacht besteden aan de ingrediëntenlijst. Tip voor de mensen van Anatomicals: misschien toch wat minder tijd en/of budget besteden aan het verzinnen van de superleuke tekstjes.

Nog even terzijde betreffende de shampoo: uhm. Hier ga ik voorzichtig moeten zijn... Ik had nog nooit van het tweede ingrediënt gehoord, maar het feit dat er collageen in staat was voor mij wat alarmerend. Bij een natuurlijke shampoo beeld ik me nu niet meteen ingrediënten afgeleid van koeien of varkens voor, maar per definitie kan het natuurlijk wel. Fauna en flora, right? Niets natuurlijker! Het is belangrijk te vermelden dat ik echter geen sluitend bewijs vind dat dit bestanddeel inderdaad afgeleid is van een dierlijk product. Meestal staat er dan specifiek TEA lauroyl animal collagen amino acids. Wie weet maken ze wel gebruik van genetisch gemodificeerde tabaksplanten voor de aanmaak van hun collageen! De officiële Anatomicals website is vreselijk irritant en bevat naast nog wat nietszeggende, “grappige” slogans geen enkele product- of bedrijfsinformatie, dus daar kan ik het niet vinden. (De site bevat wel een webshop, want natuurlijk koop ik producten op basis van een foto van lage kwaliteit, de productnaam en de prijs. Wie heeft een omschrijving of ingrediëntenlijst nodig wanneer de verpakkingen zo leuk zijn? Châpeau voor misslipgloss dat ze wat meer moeite doet in haar shop!)
Als iemand meer informatie heeft omtrent dit bestanddeel of dat Anatomicals (proef)diervrij is, dan hoor ik het graag in de reacties.

Verwacht ik dat beautybloggers alle mogelijke bestanddelen in een cosmeticaproduct kennen? Neen. Dat zou gezien de vorige paragraaf nogal hypocriet van me zijn. Een simpele google zoekopdracht of ingave in de handige EWG database levert echter vaak al voldoende informatie op.

Nu voel ik me een beetje in de maling genomen als consument.

Ik snap dat je wilt dat je webshop goed draait en het is ok als je je producten wilt verkopen en daarbij wat marketingpraat gebruikt. Ik vind het echter niet ok dat je dit doet onder het mom van een review.

Precies om deze reden zullen je producten ook verkocht worden zonder review. Of ik ben er in ieder geval toch gevoelig voor.
Illustratie door mezelf.

Op de pagina met informatie over zichzelf schrijft Cynthia "In de Miss Lipgloss Shop verkoop ik allerlei fijne cosmeticaproducten die ik zelf heb gekozen, getest en goedgekeurd”. Ik vind dit moeilijk te geloven. Ten eerste omwille van de substantiële hoeveelheid producten in de shop (in dat opzicht vind ik de beautygloss shop geloofwaardiger). Ten tweede omdat er nooit iets over Anatomicals is vermeld op misslipgloss.nl totdat de producten reeds in de webshop verkocht werden. Vermits de webshop door enkele problemen een vertraging van enkele weken (maanden?) had opgelopen, was er toch zeker de tijd om die review voor de lancering te plaatsen? Ik kan aannemen dat je goede ervaringen hebt met bepaalde merken en daardoor er producten van aanbiedt die je nog niet zelf hebt getest, maar zeg dit dan ook zo!

Gelukkig was ik niet de enige bij wie de bullshitdetector afging

In het artikel zelf kwam er geen reactie op kritische lezers die vermeldden dat de producten niet 100% natuurlijk waren. In een later artikel benadrukte lezeres 'lala' nog eens dat ze betreurde dat er geen antwoord kwam op haar reactie. Toen antwoordde Cynthia als volgt:

"[...] Ik ben daar dan niet kritisch genoeg in geweest en ik weet niet alles over elk ingredient, vaak bij reviews noem ik een aantal ingredienten uit de lijst en verder kan ik ze niet allemaal ontleden omdat ik daar gewoon de kennis niet voor heb. Anatomicals beweert dat ze 100% natuurlijk zijn, dus dat geloofde ik, maar daar zal ik dan nog even een kritische blik op werpen. Ik denk dat ik de review dan te vluchtig/snel geschreven heb en me niet goed genoeg in de ingredientenlijst heb verdiept. Zal ik in het vervolg wel doen, zeker als ik producten voor de shop review want ik moet natuurlijk gewoon altijd superkritisch zijn. Heb er verder ook niet echt een verklaring voor, is slordigheid denk ik. Zal niet meer gebeuren."

Het meisje heeft haar excuses aangeboden en ik maak hier nog een ellenlang artikel van? Wat is er mis met mij?! Ik ben blij dat ze eerlijk toegeeft dat ze eigenlijk gewoon te lui was om deftig werk te doen en dat ze hierdoor fouten heeft gemaakt. Ik vraag me echter af in welke mate dit oprecht is, vermits er hier toch wel sprake is van belangenverstrengeling.
Ik ben vooral niet blij omdat ze de moeite niet doet om haar fout dan recht te zetten in het eigenlijke artikel. Het internet is een fantastisch medium omdat het onder andere juist zo dynamisch is. Je hebt een fout gemaakt en iemand heeft je erop gewezen. Dat zou een probleem zijn als je voor een krant/magazine zou werken en er reeds 50 000 exemplaren gedrukt en verdeeld zijn. Je hebt echter een blog en kan dit makkelijk en snel rechtzetten. Ik vraag zelfs geen hele herschrijving van het artikel. Gewoon bovenstaande reactie in het vet of een felle kleur boven- of anderaan het artikel is al meer dan genoeg! Het is waarschijnlijk nog sneller gebeurd dan dat je een foto van Chubby kunt maken en hem op twitter zetten.
“Pfff, dat artikel is al helemaal niet meer relevant, waarom zou ik nog moeite doen?” Omdat Google tof is en ik (en ik neem aan vele anderen) als ze benieuwd zijn naar een product nogal snel “productnaam review” googlen. En dan kan ik wel eens op jouw site terechtkomen en, vermits die er zo mooi en professioneel uitziet, je raad ter harte nemen.

Ikzelf?  Ik vraag me af of die 'eerlijk over beauty' slogan wel zo'n goed idee was.

Door al mijn geklets en uitweidingen geen idee wat ik nu juist allemaal wou zeggen? Geen zin om het allemaal te lezen? Hieronder de belangrijkste punten:

• Er is nog geen wetgeving betreffende natuurlijke cosmetica. Wees dus steeds kritisch wanneer een producent beweert dat iets natuurlijk is.
• Trap niet in marketingpraat en houd rekening met mogelijke belangenverstrengeling bij beautybloggers met een webshop.
• Het internet is tof, want je kan steeds dingen aanpassen.

Update: Credit where credit is due. Cynthia heeft haar artikel aangepast en enkele rechtzettingen gemaakt.


Bronnen: Handbook of green chemicals, Handbook of Cosmetic Science and Technology, NATRUE