Zelfdestructie: hoe veelbelovende bloggers hun glans verliezen (+ boekentip)

Mensen, wees niet zo hard voor Serena. Het meisje blijkt echt een gespleten persoonlijkheid te hebben. Het begint zelfs door te schemeren op haar goed geredacteerde blog. In haar laatste artikel over namaak vertelt Serena, autoriteit op het vlak van fake, het volgende:

Wisten jullie dat neppe Louboutins voornamelijk uit China komen en dat deze handel wordt gesupport door de Chinese maffia? Alle opbrengsten van fake Louboutins gaan rechtstreeks naar criminele organisaties. Er zijn ontzettend veel replica’s op de markt. Ik denk dat iedereen wel eens een replica van een designerbag heeft gespot. Vaak wordt er van de opbrengst terrorisme gefinancierd. Daarbij is het ook nog eens strafbaar om replica’s te kopen (en te verkopen). Het is hartstikke illegaal.

Terwijl in de reacties duidelijk haar kwaadaardige alter ego tevoorschijn komt:

In ben uit principe tegen fake en ik ga er gewoon niet mee lopen. Ook al spuit ik de zool over, het is nog steeds fake en ik ben er gewoon op tegen. Ik ga kijken of ik ze eventueel nog terug kan brengen, anders misschien doorverkopen. En anders gaan ze toch echt de vuilniszak in.

Tragisch toch?

Bonus boekentip

Wie een degelijke uitleg van een rationeel nadenkend persoon over namaakartikelen en de modewereld in het algemeen wilt lezen, raad ik graag 'Deluxe: hoe luxeartikelen hun glans verliezen' van Dana Thomas aan. Er zit ook een interessant hoofdstuk over parfums in, voor de hardcore beautylovers onder ons die geen modepopjes zijn. (Hoe vaak hebben we dat excuus al gehoord? Niet zo plausibel met een Vuitton aan je arm.)

Ik had dit oorspronkelijk getekend voor een nieuw Beautyblogger Essential artikel, maar hier staat die ook wel op zijn plaats.

Naast de bekende Louboutins, wordt ook hét statussymbool voor succesvolle beautybloggers er uiteraard ook uitvoerig (nazicollaboraties en al!) in besproken:

Als je tegenwoordig waar ook ter wereld een winkel van een luxemerk in loopt, zul je zien dat de winkel vol staat met handtassen. Ze zijn het makkelijkste luxemodeartikel om te verkopen omdat je geen bepaalde maat hoeft te hebben of ze moet passen: je kijkt ernaar, en als je hem mooi vindt, koop je hem. Klaar is Kees. Ze zijn makkelijker te creëren en produceren dan parfums en de winstmarge is verbluffend: voor de meeste luxemerken ligt die tussen de tien en twaalf keer. Bij Vuitton is het zelfs dertien, en Vuitton heeft nooit uitverkoop en verkoopt niet in outlets.

Nu lijken het eigenlijk gewoon koopgrage meiden. Wie had dat ooit durven denken?

Beautyblogger essential: een iPhone

Toegegeven, het is niet volledig realistisch door gebrek aan een Marc by Marc Jacobs cover.
Illustratie door mezelf.

Hier zou een satirische tekst kunnen staan over het feit dat een iPhone essentieel is voor een goede beautyblogger. Want hoe zorg je anders voor leuk bonusmateriaal voor op facebook? Toch niet met een Nokia?
Maar eigenlijk wil ik ook gewoon een iPhone. De advertorials en andere sluikreclame op menig beautyblog hebben gefaald, want mijn hart hunkert niet naar een Samsung of LG Prada. Nee, enkel een iPhone kan de kwaliteit van mijn leven verbeteren.

Want je zult het alvast gemerkt hebben: deze blog wordt wat verwaarloosd. Hoewel sommigen dit mogelijk zullen verklaren door een luie eigenares of beautybloggers die eindelijk hun zaken wat op orde lijken te hebben (meer updates! een goed artikel!! de juiste witbalans!!!), ben ik er persoonlijk van overtuigd dat de echte oorzaak van dit probleem kan toegeschreven worden aan een gebrek aan iPhone.

Waar ik er nu dagen over doe om mails en reacties te beantwoorden, zou ik dit met een iPhone gemakkelijk kunnen doen terwijl ik in de file sta te wachten. En terwijl ik nu soms zin heb om te bloggen, maar niks kan doen doordat er een kat op mijn toetsenbord ligt te slapen, zou ik met een iPhone gewoon een stukje kunnen publiceren én een schattige instagramfoto kunnen maken voor een 'achter de schermen' artikel. Nu lees ik de nieuwe Beauty & You van Ici Paris XL op de trein en denk bij mezelf dat ik geen leven heb wanneer ik er de moeder van een beautyblogger blijk in te herkennen. Met een iPhone had ik dit kunnen tweeten (social media is belangrijk voor een succesvolle blog heb ik gehoord) en gewoonweg de Beauty & You al niet moeten lezen wegens een andere vorm van entertainment. Beauty & You blijkt immers maar vol met oud nieuws te staan wanneer je beautyblogs leest.

Helaas vind ik 649€ nogal veel geld om een perfect werkende telefoon te vervangen door de perfecte telefoon. Zeker als ik dan ook nog eens zou moet sparen voor een Renault Twingo. Of een Seat Mii. Daar ben ik nog niet helemaal over uit. 

De wondere wereld van persevents

Ik denk dat ik weet waarom sommige beautybloggers het wel eens te hoog in hun bol lijken te hebben. Een overdosis persevents.

De moderne Marie-Antoinette

Het enige wat ik mij kan inbeelden wanneer beautybloggers zeggen dat ze advies geven aan bedrijven...
Illustratie door mezelf.

Waar de gewone sterveling iets nieuws op zijn werk mag vernemen via een te lange presentatie in een muffe, te warme kamer of via een mailtje (oeps, bijlage vergeten), vergaren beautybloggers hun kennis op heuse events waar ze op alle sensoriële vlakken gestimuleerd worden.

Ik maak me nu soms al schuldig aan grootheidswaanzin. Maar stop mij elke dag cupcakes, macarons, petits fours en andere hapjes toe? Overspoel me met gratis massage's, manicures, restaurantbezoeken, reisjes, ... en dit allemaal op locaties die een modaal persoon nooit zou kunnen betalen? Uh oh. Je zou nog gaan geloven dat Vogue een weergave is van de realiteit. Als je maar hard genoeg werkt.

Even terzijde: man, ik zou niet graag de partner van een beautyblogger zijn. Wat geef je die in godsnaam voor een speciale gelegenheid?

That's enough, marketing & PR

Hoe weet je als consument of je een deftig product koopt? Als er bij de lancering van het product geen tripje naar Parijs, Curaçao, Engeland of Lalaland nodig was om de interesse te wekken van de pers.

Voor degene die het nog niet weten: in mei mogen enkele beautybloggers naar Curaçao ter ere van de lancering van Herôme's nieuwste nagellakcollectie. Een tripje naar Curaçao voor wat nagellak, serieus? Is er nog iemand met een beetje bewustzijn en verantwoordelijkheidsgevoel? Hiermee bedoel ik niet noodzakelijk de bloggers (want ik zou ook tweemaal moeten nadenken als ik zo'n reisje krijg voorgeschoteld), maar ook marketing/PR en het bedrijf zelf. Als een marketingteam enkel maar een overbodige reis kan voorstellen om een product te promoten, dan zou ik me als bedrijf toch vragen stellen bij de kwaliteit daarvan. En van mijn product. (Het is die lelijke metallic finish, Herôme.)

Cabana Beach op mijn nagels, aub. Dat past zo mooi bij de smeltende poolkappen.
Bron foto.

Oh ja. Ik besef dat ik me weer op glad ijs (harhar) begeef en velen zullen zuchten, maar ik heb geluk: het is Earth Day vandaag. De enige dag dat je iets over het milieu mag zeggen.

Maar die hele milieukwestie is eigenlijk nog terzijde en een excuus om een foto van een schattige ijsbeer te tonen. Ik erger me gewoon in het algemeen aan reclame*. Ik word het een beetje moe dat bedrijven op zoveel zaken besparen om hun winst te maximaliseren en dan gigantisch grote bedragen tegen reclamecampagnes gooien om gewone mensen te stimuleren meer te kopen zodat ze nog meer winst kunnen maken. Dat zou mooi werken als de lonen van die gewone mensen niet het eerste ding zijn waarop bedrijven proberen te besparen. Nu creëer je gewoon een grotere kloof tussen arm en rijk.

Ik zou het wel eens tof vinden als een bedrijf besluit om geen dure reclamecampagne te voeren maar in plaats daarvan een kleine bonus aan zijn werknemers te geven of een kleine prijsverlaging van het product door te voeren. Maar dat kan waarschijnlijk enkel na een persreisje naar Dromenland.


*Vooral die reclame van Esprit met Gisele Bündchen. WAT IS DAT?!

Intermezzo: de wereld is gedoemd

Mascha's aprilgrap heeft meer dan duizend reacties gekregen. Door de mysterieuze bug op haar site* kon ik de reacties gisteren niet lezen, maar ik nam aan dat het dingen zoals

"Waarom nog moeite doen?"
"Wel je hebt het tenminste geprobeerd."
"Haha... Nee."
"Serieus? Is dit het beste wat je kan verzinnen?"

zouden zijn.

Vandaag heeft het een plek in de beste aprilgrappen op het fashion platform van msn.


*Gewoon een manier om extra reacties te krijgen?